Wrzodziejące zapalenie jelita grubego i rak jelita grubego – badanie populacyjne cd

Każdego członka kohorty śledzono do daty rozpoznania raka jelita grubego (dane z National Cancer Registry), daty zgonu (dane z rejestru przyczyn śmierci), daty proktokolektomii lub daty zamknięcia tego badania (grudzień 31, 1984). Jeśli członek kohorty przeszedł operację kolektomii, która pozostawiła odbytnicę w stanie nienaruszonym, członek ten został wykluczony z obliczenia liczby osób-lat zagrożonych rakiem jelita grubego, ale uwzględnionych w obliczeniach dotyczących raka odbytnicy. Odpowiednią procedurę zastosowano, gdy pacjent przeszedł jedynie amputację odbytnicy, a zatem nadal był narażony na raka okrężnicy. Zwielokrotnienie liczby osobo-lat dla pięcioletnich grup wiekowych w kohortach przez odpowiedni współczynnik częstości występowania dla danego wieku24 dało liczbę spodziewanych przypadków raka okrężnicy i odbytnicy dla każdego kolejnego roku obserwacji. Standardowy wskaźnik zapadalności, zdefiniowany jako stosunek obserwowanej do oczekiwanej liczby przypadków raka okrężnicy i odbytu, został wykorzystany jako miara względnego ryzyka. 95-procentowy przedział ufności standaryzowanego współczynnika zapadalności został następnie obliczony przy założeniu, że obserwowana liczba przypadków w każdej podgrupie była zgodna z rozkładem Poissona. Standaryzowany współczynnik umieralności obliczono na podstawie danych o przyczynach zgonu z rejestru przyczyn zgonu26, aby ocenić, w jakim stopniu umieralność z powodu raka okrężnicy i odbytnicy w naszej kohorcie odzwierciedliła zachorowalność na raka jelita grubego. Do oceny skumulowanego prawdopodobieństwa rozwoju raka okrężnicy i odbytnicy zastosowano podejście oparte na metodzie życiowej, poczynając od daty diagnozy.
Postanowiliśmy przeanalizować kohortę według płci, grupy wiekowej przy rozpoznaniu (<15, 15 do 29, 30 do 39, 40 do 49, 50 do 59 i . 60 lat), zakres choroby w momencie diagnozy (zapalenie odbytu, lewostronne zapalenie okrężnicy lub pancolitis) i długość obserwacji (w odstępach pięcioletnich) po rozpoznaniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Aby ustalić, czy wśród głównych przypadków (uprzednio zdiagnozowanych przed 1965 r.) Wystąpiło uprzedzenie o selekcji, najpierw oddzielnie przeanalizowaliśmy przypadki rozpowszechnione i przypadki incydentów.
Do dalszych analiz, w których każdą podgrupę oceniano niezależnie, wykorzystano analizy regresji Poissona. 28 Zmienna długość obserwacji została zakodowana albo jako termin liniowy, albo jako terminy liniowe i kwadratowe (wielomiany ortogonalne). Wiek w chwili rozpoznania, zasięg choroby w momencie rozpoznania, płeć i czas diagnozy (przed lub po 1965 r.) Były traktowane jako zmienne nominalne z odpowiednimi poziomami odniesienia. Poprawę dobroci dopasowania do różnych modeli regresji Poissona oceniono porównując wartości dewiacji i stopnie swobody dla każdego rozważanego modelu.
Wyniki
Analizy jednoczynnikowe
Tabela 2. Tabela 2. Względne ryzyko raka jelita grubego u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, zgodnie z długością obserwacji i czasem diagnozy. * Rak jelita grubego został zdiagnozowany u 91 pacjentów w okresie obserwacji (1958 do 1984) , 5,7 razy więcej niż oczekiwana liczba przypadków (16,0; przedział ufności 95%, 4,6 do 7,0) (tabela 2). Rak jelita grubego był przyczyną 45 zgonów, 4,4 razy więcej niż oczekiwana liczba (10,2, 95 procent przedziału ufności, 3,2 do 5,9).
Ponieważ u jednego pacjenta wystąpił rak okrężnicy, a następnie rak odbytnicy trzy lata później, wystąpiło 57 przypadków raka okrężnicy i 35 przypadków raka odbytnicy; odpowiednie standardowe wskaźniki wypadkowości wynosiły 5,8 (przedział ufności 95%, 4,4 do 7,5) i 5,7 (przedział ufności 95%, 3,9 do 7,9)
[podobne: bolący guzek pod pachą, sanvit iwonicz, wybór crossa pdf chomikuj ]