Synergistyczne polimorfizmy receptorów 1- i 2C-adrenergicznych i ryzyko wystąpienia zastoinowej niewydolności serca

Utrzymująca się stymulacja adrenergiczna serca jest zaangażowana w rozwój i progresję niewydolności serca. Uwalnianie norepinefryny jest kontrolowane przez ujemne sprzężenie zwrotne z presynaptycznych receptorów .2-adrenergicznych, a celem uwolnionej noradrenaliny na miocytach są receptory .1-adrenergiczne. W transfekowanych komórkach polimorficzny receptor .2C-adrenergiczny (.2CDel322-325) ma zmniejszoną funkcję, a odmiana receptora .1-adrenergicznego (.1Arg389) ma zwiększoną funkcję. Postawiliśmy hipotezę, że ta kombinacja wariantów receptorów, która powoduje zwiększone uwalnianie synaptycznych noradrenaliny i zwiększoną funkcję receptora w miocycie, predysponuje osoby do niewydolności serca. Metody
Genotypowanie w tych loci przeprowadzono u 159 pacjentów z niewydolnością serca i 189 osób z grupy kontrolnej. Zastosowano metody logistyczno-regresyjne w celu określenia potencjalnego wpływu każdego genotypu i interakcji między nimi na ryzyko niewydolności serca.
Wyniki
Wśród czarnych osobników, skorygowany iloraz szans dla niewydolności serca wśród osób homozygotycznych względem .2CDel322-325 w porównaniu z tymi z innymi genotypami receptora .2C-adrenergicznego wynosił 5,65 (przedział ufności 95%, 2,67 do 11,95, P <0,001). Nie zaobserwowano wzrostu ryzyka z samym .1Arg389. Jednak wystąpił wyraźny wzrost ryzyka niewydolności serca wśród osób, które były homozygotyczne pod względem obu wariantów (skorygowany iloraz szans, 10,11, przedział ufności 95%, 2,11 do 48,53, P = 0,004). Pacjenci z niewydolnością serca nie różnili się od kontroli częstotliwości dziewięciu krótkich alleli typu tandem-repeat. Wśród białych osób było zbyt mało osób homozygotycznych pod względem obu polimorfizmów, aby umożliwić odpowiednią ocenę ryzyka.
Wnioski
Receptory .2CDel322-325 i .1Arg389 działają synergistycznie, zwiększając ryzyko niewydolności serca u czarnych. Genotypowanie w tych dwóch loci może być użytecznym podejściem do identyfikacji osób zagrożonych niewydolnością serca lub jej progresją, które mogą być kandydatami do wczesnych działań profilaktycznych.
Wprowadzenie
Idiopatyczna kardiomiopatia rozwarta i kardiomiopatia niedokrwienna są głównymi przyczynami zastoinowej niewydolności serca w Stanach Zjednoczonych. Patogeneza tego pierwszego nie jest znana; ten ostatni jest spowodowany niedokrwieniem lub zawałem z powodu choroby wieńcowej. Niezależnie od początkowej zniewagi, badania sugerują, że utrzymujący się współczulny popęd, będący konsekwencją obniżonej pojemności minutowej serca, odgrywa rolę w postępie niewydolności serca.1-3 Jednakże występuje znaczna zmienność wśród osób w ekspresji i funkcji adrenergicznej receptory, rozwój i progresję niewydolności serca oraz odpowiedź na leczenie beta-blokerem.4-7
Rycina 1. Rycina 1. Podstawa hipotezy, że receptory .2CDel322-325 i .1Arg389 działają synergistycznie jako czynniki ryzyka niewydolności serca. Receptor .2C-adrenergiczny (wraz z receptorem .2A-adrenergicznym) hamuje uwalnianie norepinefryny w zakończeniach nerwów presynaptycznych na podstawie negatywnego sprzężenia zwrotnego. Oczekuje się, że obecność dysfunkcyjnego receptora .2CDel322-325 spowoduje zwiększenie uwalniania norepinefryny. Receptor .1-adrenergiczny jest receptorem noradrenaliny na kardiomiocycie i oczekuje się, że obecność nadczynnego receptora .1Arg389 zwiększy odpowiedź skurczową mięśnia sercowego
[hasła pokrewne: badania medycyny pracy wrocław, gabinet psychologiczny wrocław, krem arganowy ]
[patrz też: pulmicort inhalacje, wybór crossa pdf chomikuj, endometrium sekrecyjne ]