Synergistyczne polimorfizmy receptorów 1- i 2C-adrenergicznych i ryzyko wystąpienia zastoinowej niewydolności serca czesc 4

W obecnym badaniu wariant .2CDel322-325 był ponad 10 razy częstszy wśród czarnych kontroli niż wśród białych kontrolnych (częstość alleli, 0,411 vs. 0,038, P <0,001). Wariant .1Arg389 był nieco mniej popularny wśród czarnych kontroli niż wśród białych kontrolnych (częstość 0,560 vs. 0,762, P <0,001). Te różnice rasowe w zakresie częstotliwości dwóch polimorfizmów, w szczególności różnica w częstości .2CDel322-325, skłoniły nas do przeprowadzenia oddzielnych analiz ryzyka dla dwóch grup rasowych. Związek pomiędzy polimorfizmem a niewydolnością serca
Tabela 2. Tabela 2. Rozkład wariantów receptorów .2C-receptorów adrenergicznych i wariantów receptorów .1-adrenergicznych wśród kontroli i pacjentów z niewydolnością serca. Biorąc pod uwagę właściwości biologiczne receptorów polimorficznych, pierwotną hipotezą badania było to, że .2CDel322-325, .1Arg389, a zwłaszcza kombinacja tych dwóch czynników wpływają na ryzyko niewydolności serca. U osób rasy czarnej, u których oba warianty są względnie częste, analiza pojedynczego locus (tabela 2) ujawniła, że .2CDel322-325 było częstsze wśród pacjentów z niewydolnością serca (częstość alleli, 0,615) niż wśród osób z grupy kontrolnej (częstość alleli, 0,411; 0,001). Gdy wszystkie trzy możliwe genotypy były analizowane razem, związek z niewydolnością serca pozostał istotny (Tabela 2). Rzeczywiście, 52,6 procent czarnych pacjentów z niewydolnością serca było homozygotycznych pod względem polimorfizmu .2C w porównaniu z jedynie 16,6 procent czarnych kontroli. Nieprawidłowy iloraz szans dla niewydolności serca wśród osób, które były homozygotyczne pod względem .2CDel322-325 w porównaniu z osobnikami, którzy nie byli, wynosił 5,54 (przedział ufności 95%, 2,68 do 11,45, P <0,001). Nie stwierdzono dowodów znaczącego zakłócenia ze względu na wiek lub płeć, a iloraz szans skorygowany względem wieku i płci w przypadku niewydolności serca u osób homozygotycznych względem .2CDel322-325 wynosił 5,65 (przedział ufności 95%, 2,67 do 11,95, P <0,001). . Nie było dowodów statystycznie istotnej różnicy między czarnymi pacjentami z niewydolnością serca a czarnymi kontrolami w częstości allelu .1Arg389 (Tabela 2).
Tabela 3. Tabela 3. Oddziaływania genotypowe i gen-gen wariantów wariantu receptora .2 i .1-adrenergicznego w odniesieniu do niewydolności serca. Analiza z dwoma locus wykazała znaczącą interakcję między genotypami .2CDel322-325 i .1Arg389 u czarnych pacjentów z niewydolnością serca. Kombinacja tych dwóch genotypów miała multiplikatywne powiązanie (tj. Więcej niż efekt addytywny) z ryzykiem niewydolności serca (P = 0,05 na podstawie testu stosunku prawdopodobieństwa dla interakcji). Osobników podzielono na cztery podgrupy w następujący sposób: te, które były homozygotyczne pod względem zarówno .2CDel322-325, jak i .1Arg389; ci, którzy byli homozygotyczni tylko dla .2CDel322-325; ci, którzy byli homozygotyczni tylko dla .1Arg389; i tych, którzy nie byli homozygotyczni dla żadnego z wariantów (grupa odniesienia). Wśród osób rasy czarnej, homozygotyczność pod względem .2CDel322-325 i .1Arg389 wiązała się ze znacznie zwiększonym ryzykiem niewydolności serca w stosunku do grupy odniesienia (nieskorygowany iloraz szans 12,67, przedział ufności 95%, 2,70 do 59,42; P = 0,001) (tabela 3) . Gdy wiek i płeć były kontrolowane w modelu, iloraz szans został nieznacznie zmniejszony, ale pozostał znaczący (skorygowany iloraz szans, 10,11, przedział ufności 95%, 2,11 do 48,53; P = 0,004)
[przypisy: poradnia zaburzeń rytmu serca, badania medycyny pracy wrocław, bardzo rzadkie choroby ]
[więcej w: krwawienia międzymiesiączkowe, protruzja krążka międzykręgowego, mediklinika ]