Mutacje w obrębie genu Rhodopsin u pacjentów z autosomalnym dominującym pigmentem siatkówki

RETINITIS pigmentosa to nazwa stosowana w grupie dziedzicznych zwyrodnień siatkówki, które dotykają od 50 000 do 100 000 osób w Stanach Zjednoczonych. Częstotliwość przy urodzeniu wynosi około na 3500,1, 2 Pacjenci charakterystycznie zgłaszają występowanie ślepoty nocnej w okresie dojrzewania i tracą wzrok na polu śródpiersia, a następnie na odległym polu w dorosłości. Większość z nich jest niewidoma zgodnie z prawem w wieku 40 lat, z centralnym polem o średnicy mniejszej niż 20 stopni. Praktycznie wszyscy pacjenci tracą także centralne widzenie w wieku 50 do 80 lat. Wyniki badania dna oka obejmują osłabione naczynia siatkówki i pigment wewnątrzoczny wokół środkowego obrzęku w strefie, w której pręty, które ograniczają widzenie w nocy, zwykle mają maksymalne stężenie. Reakcje elektryczne wywołane światłem z siatkówki są nieprawidłowe w elektroretinografii nawet w dzieciństwie, kiedy zmiany widoczne w badaniu dna oka mogą być minimalne lub nieobecne. Choroba jest genetycznie heterogeniczna, przekazywana jako autosomalna dominująca cecha w niektórych rodzinach, jako autosomalna recesywna cecha w innych rodzinach i jako cecha związana z X w jeszcze innych. Pacjenci z autosomalną dominującą chorobą ogólnie zachowują widzenie dłużej niż osoby z autosomalną recesywną lub z chorobą sprzężoną z chromosomem X. Stwierdzono, że polimorfizm długości fragmentów restrykcyjnych (RFLP) z chromosomu 3q, nazwany CRI-C17, jest ściśle związany z cechą choroby w jednej dużej rodzinie z autosomalnym dominującym barwnikiem siatkówki. 3 Ponieważ gen kodujący rodopsynę jest na tym samym ramieniu z chromosomu, 4, 5 intensywnie poszukiwaliśmy mutacji genu rodopsyny w grupie niespokrewnionych pacjentów z autosomalnym dominującym trybem transmisji. Jak niedawno podano, znaleźliśmy jednokrotną zmianę w kodonie 23 genu rodopsyny, która korelowała z chorobą u około 12 procent naszych pacjentów z autosomalnym dominującym barwnikiem siatkówki.6 Tutaj przedstawiamy dodatkowe dane, które sugerują trzy inne mutacje, z udziałem kodonów. 347 i 58, w patogenezie dodatkowych 6 procent naszych przypadków autosomalnego dominującego barwnika siatkówki. Ponadto, podajemy dane pochodzące z badania dwóch odrębnych polimorfizmów w obrębie genu rhodopsin, które są istotne dla pierwotnego pochodzenia zmutowanych genów rodopsyny odkrytych do tej pory.
Metody
Identyfikacja pacjentów
Oceniliśmy 150 pacjentów z różnych rodzin przebywających w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, którzy byli badani w Laboratorium Bermana-Gunda. Każdy pacjent należał do rodziny z autosomalnym dominującym sposobem przenoszenia barwnika siatkówki przez co najmniej trzy kolejne pokolenia. Zebraliśmy od 10 do 50 ml krwi żylnej od każdego pacjenta, stosując EDTA jako antykoagulant. Jądra leukocytów przygotowano z próbek krwi i przechowywano w -70 ° C przed oczyszczeniem DNA i analizą.
Bezpośrednie sekwencjonowanie genomowe
Zsyntetyzowaliśmy cztery pary starterów oligonukleotydowych; każda para umożliwiłaby amplifikację sekwencji translacji jednego lub dwóch eksonów genu rodopsyny za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy. Startery miały następujące sekwencje: dla egzonu 1, sens 5 -AGCTCAGGCCTTCGCAGCAT-3 i antysensowny 5 -GAGGGCTTTGGATAACATTG-3 ; w przypadku egzonu 2, sens 5 -GAGTGCACCCTCCTTAGGCA-3 i antysensowny 5 -TCCTGACTGGAGGACCCTAC-3 ; w przypadku eksonów 3 i 4, sens 5 -CTGTTCCCAAGTCCCTCACA-3 i antysensowny 5 -CCTGGGAGTAGCTTGTCCTT-3 ; i dla eksonu 5, sens 5 -TTCCAAGCACACTGTGGGCA-3 i antysensowny 5 -TGTGACTTCGTTCATTCTGC-3
[patrz też: bolący guzek pod pachą, endometrium sekrecyjne, sluz w kale ]