Mutacje w obrębie genu Rhodopsin u pacjentów z autosomalnym dominującym pigmentem siatkówki ad 6

Wszystkich tych 17 pacjentów nosili rzadki allel w RFSF RsaI, gdzie oczekiwano tylko około 3 pacjentów (chi-kwadrat = 77,44, P <0,001). Ponadto, te polimorfizmy były przenoszone z chorobą w każdym z trzech rodowodów, w których faza mogła być potwierdzona (dane nie pokazane). Są to wyniki, których można się spodziewać, gdyby pacjenci z 17 różnych rodzin z mutacją Pro-23-His pochodzili od jednego odległego przodka, który je nosił. Z drugiej strony, mutacja Pro-347-Leu nie znajduje się w nierównowadze sprzężeń z tymi polimorfizmami, co sprawia, że mutacja ta powstała niezależnie u dwóch lub więcej różnych przodków. Porównywalne badanie nierównowagi sprzężeń nie jest jeszcze możliwe dla mutacji Pro-347-Ser i Thr-58-Arg, ponieważ znamy tylko jedną rodzinę z każdą mutacją. Dyskusja
Znaleźliśmy mutacje punktowe w kodonach 58 i 347 genu rodopsyny, a także w kodonie 23 (opisanym wcześniej6), które prawdopodobnie są przyczyną niektórych postaci autosomalnego dominującego barwnika siatkówki. Wniosek, że mutacje te mogą powodować barwnikowe zwyrodnienie siatkówki potwierdza obserwacja, że przeniesienie każdej mutacji w rodowodach koreluje z transmisją cechy choroby. Co więcej, nie znaleźliśmy żadnych innych nieprawidłowości w regionie kodującym genu rodopsyny u reprezentatywnych pacjentów, którzy nosili te mutacje. Żadna z tych mutacji nie została znaleziona wśród 106 normalnych niespokrewnionych osób, które służyły jako kontrole. Na podstawie tych wyników mutacja Pro-347-Leu jest statystycznie mało prawdopodobna, aby była polimorfizmem bez związku z retinitis pigmentosa (8 z 150 niespokrewnionych pacjentów vs. żadna z 106 kontroli; chi-kwadrat = 4.207 z poprawką ciągłości, P = 0,04), podobnie jak podstawienie histydyny proliną przy aminokwasach 23 (tj. Pro-23-His), którą wcześniej opisywaliśmy (17 z 148 niespokrewnionych pacjentów vs. żadna z 102 kontroli: chi-kwadrat = 12,57, P < 0,001) .6 Inne mutacje, Pro-347-Ser i Thr-58-Arg, były zbyt rzadkie w naszej grupie pacjentów, aby umożliwić porównywalną analizę statystyczną.
Tabela 1. Tabela 1. Zachowanie kodonów 23, 58 i 347 w opsinach ssaków. * Rhodopsin jest światłoczułym białkiem, które pochłania światło w celu zainicjowania percepcji wzrokowej w słabo oświetlonych warunkach. Zgodnie z obecnymi modelami białko to znajduje się głównie w błonie dyskowej zewnętrznych segmentów fotoreceptorów prętów. W cząsteczce rodopsyny aminokwasy określone przez kodony 23, 58 i 347 znajdują się odpowiednio w śródskórnych, transbłonowych i cytoplazmatycznych obszarach zewnętrznego segmentu pręcika. Spośród ssaków i stożków ssaków, które zostały zsekwencjonowane, te aminokwasy są identyczne (prolina przy reszcie 23 i prolinie przy reszcie 347) lub silnie konserwowane (treonina lub walina w pozycji 58) (tabela 1). W związku z tym oczekuje się, że podstawienia aminokwasów kodowane przez zmutowane geny rodopsyny zmienią cząsteczkę rodopsyny. Pierwotna wada w prętach – jedynych komórkach siatkówki znanych z ekspresji rodopsyny – jest zgodna ze stwierdzeniem nieprawidłowej funkcji pręta na elektroretinografii u wszystkich pacjentów do tej pory przetestowanych z tymi mutacjami
[patrz też: sluz w kale, pulmicort inhalacje, endometrium w ciąży wymiary ]