Endogenne peptydy przeciwdrobnoustrojowe i infekcje skóry w atopowym zapaleniu skóry ad 6

Aby zbadać wpływ interleukiny-4 i interleukiny-13 na ekspresję mRNA HBD-2 w komórkach HaCat, 5 x 105 komórek na mililitr inkubowano w pożywce kontrolnej, 20 ng TNF-a na mililitr osobno lub 20 ng TNF-a na mililitr plus 50 ng interleukiny-4 na mililitr, samodzielnie lub w połączeniu z 50 ng interleukiny-13 na mililitr, przez 24 godziny. Komórki następnie przemyto jeden raz i homogenizowano w odczynniku TRI przez powtórne pipetowanie. Całkowity RNA wyizolowano zgodnie z protokołem producenta. Pomiar aktywności przeciwdrobnoustrojowej
Peptydy LL-37 i HBD-2 zsyntetyzowano zgodnie z wcześniejszym opisem17, 18. Aktywność przeciwdrobnoustrojową peptydów określono za pomocą testu jednostkowego do tworzenia kolonii w roztworze (CFU). Oceniano S. aureus typu dzikiego izolowany od pacjentów z atopowym zapaleniem skóry. Bakterie hodowano do stężenia, w którym mnożyły się wykładniczo (średnia faza logarytmiczna, A600 1,5 = 8,0 x 109 CFU na mililitr) w pożywce bulionowej Todd Hewitt (Sigma). Bakterie przemyto dwukrotnie 10 mM buforem fosforanu sodu (pH 7,4) zawierającym 0,1 procent (wag./obj.) Bulionu Todd Hewitta i rozcieńczono do końcowego stężenia 2,0 x 107 komórek na mililitr w tym samym buforze. Dziesięć mikrolitrów tej bakteryjnej zawiesiny umieszczono w okrągłodennych 96-studzienkowych płytkach do hodowli komórkowych i inkubowano w 37 ° C i 100% wilgotności przez dwie godziny przy różnych stężeniach LL-37, HBD-2 lub obu. Aktywność cytotoksyczną i minimalną aktywność bakteriobójczą LL-37 i HBD-2 analizowano przez powielanie seryjnych rozcieńczeń mieszaniny inkubacyjnej w trzech powtórzeniach na płytkach agarowych z bulionem Todd Hewitt i określanie CFU następnego dnia. Procent zabitych bakterii wyrażono jako [1 – (CFU po inkubacji peptydów) ÷ (CFU po inkubacji kontrolnej)] × 100.
Analiza statystyczna
Nieparametryczny test mediany z pakietu statystycznego JMP419 zastosowano do określenia istotnych różnic. Ograniczono eksperymentalne poziomy błędów do standardowego poziomu alfa o wartości 0,05 metodą Bonferroniego; poziom alfa wynosił 0,025 dla porównania dwóch średnich i 0,017 dla porównania trzech średnich.
Wyniki
Rycina 1. Rycina 1. Immunowe barwienie dla HBD-2 (panel A) i LL-37 (panel B) w częściach zamrożonych skóry od pacjentów z łuszczycą lub atopowym zapaleniem skóry (AD) i osób zdrowych. Immunobarwienie HBD-2 i LL-37 było bardziej intensywne w zmianach łuszczycowych niż w zmianach atopowych lub w normalnej skórze. Strzałki w panelach A i B wskazują na reaktywność immunologiczną odpowiednio dla HBD-2 i LL-37.
Figura 2. Figura 2. Intensywność immunobarwienia HBD-2 w skórze u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry, pacjentów z łuszczycą i osób zdrowych. Intensywność barwienia oceniano wizualnie w skali od 0 (brak barwienia) do 3 (najbardziej intensywne barwienie). W żadnej z próbek pobranych z biopsji skóry od normalnych osób nie stwierdzono zabarwienia.
Figura pokazuje immunobarwienie HBD-2 i LL-37 w próbkach z biopsji skóry. Próbki ze zmian łuszczycowych miały o wiele intensywniejsze zabarwienie zarówno dla HBD-2, jak i LL-37 niż próbki z ostrych lub przewlekłych zmian atopowych lub normalnej skóry. Figura 2 pokazuje złożone dane o immunobarwieniu HBD-2 dla wszystkich próbek z biopsji skóry
[podobne: proteza teleskopowa cena, ubm oka, ortodonta warszawa mokotów ]
[patrz też: bolący guzek pod pachą, ufnalewski, sluz w kale ]